Aslında hepimizin bir masalı var; hem inanmak, inandırmak istediğimiz hem de birdenbire gerçek oluverir ve kayıp gider avuçlarımızın arasından diye deli gibi korktuğumuz…

Ne vazgeçebiliyoruz masalımızdan ne de başkasına anlatabiliyoruz onu.

Belki anlatırken kendi sesimizi duyacak olmaktan çekiniyoruz.

Kim bilir belki de masal gibi büyülü bir şeyin bile anlatılmak için sırasını beklemesi gerektiğine inanıyoruz.

Onun gerçek yanına dokunmak, onu tutup “İşte benim masalım!” diye başkasına gösterebilmek bir yanda dursun, onun sırf bize ait, kendi yarattığımız büyüsüyle bile yüzleşmekten kaçıyoruz.

Hepimiz bir şekilde masallarımızı “dilsiz” bırakıyoruz.

22.10.1997

 

*“Lâl Masallar”, M.Mungan-1989